خلاصه :
در آستانه سال نو و همزمانی آن با ماه پر فضیلت رمضان، یاد و خاطره رهبر شهیدمان، که در راه اعتلای حق و عدالت جان فدا کرد، گرامی باد.
ساعتهای آخر سال است و هوا آمیزهای از بوی تغییر، امید و عطر بهار دارد. خانهها در انتظار لحظه تحویل سال، با قلبی سرشار از نیایش «یا مقلب القلوب و الابصار…» لحظهشماری میکنند.
اما امسال، در کنار این نوید بهار، بوی ماه رمضان نیز مشام جان را مینوازد؛ ماهی که با فضیلتهای بیشمارش، دلها را صفا بخشیده و انسان را به ملکوت نزدیکتر میسازد.
در گوشهای از جهان، سفرههای هفتسین گسترده میشود؛ سیب سرخ، سنبل و قرآن، نمادهایی از زندگی، طراوت و هدایت. اما در سوی دیگر، پژواک صدای جنگ، دلهای دردمند را میآزارد؛ دلهایی که در میان دود و آتش، چشم به آسمان دوختهاند.
رمضان، یادآور چراغ هدایت در تاریکترین شبهاست. روزهداران، با لبانی تشنه و دلهایی امیدوار، ندای صلح سر میدهند و آرزوی سالی را دارند که در آن، سلاحها خاموش و درگیریها پایان یابد.
تحویل سال، نماد امید است؛ باور به آغازی دوباره، همچون جوانه زدن گیاهی پس از زمستان.
همزمانی بهار و رمضان، تلنگری است بر وجدانها؛ یادآوری که در دل سختیها نیز میتوان مهربان بود، دعا کرد و در پی صلح بود.
در لحظه تحویل سال، در آن نفس کوتاه شمارش معکوس، آرزوی بسیاری از دلها، آرامش و صلحی پایدار است؛ سالی که در آن، ندای اذان و خنده کودکان، جایگزین صدای ویرانگر جنگ شود.
یاد رهبر شهیدمان، که جانش را فدای آرمانهایش کرد، در این لحظات نورانی، با دعای خیر برای پیروزی حق و عدالت همراه است.
